Co to jest multihoming?
Multihoming to łączenie sieci z internetem przez wielu dostawców naraz. Wyjaśniamy wymagania (ASN, PI), korzyści, sterowanie ruchem i mity o load balancingu.
Ostatnia aktualizacja:
Multihoming to łączenie sieci z internetem jednocześnie przez co najmniej dwóch niezależnych dostawców, tak aby sieć nie była zależna od żadnego pojedynczego łącza ani operatora. Sieć multihomingowa ogłasza swoje prefiksy przez BGP do wszystkich upstreamów naraz i pozostaje osiągalna nawet wtedy, gdy jeden z dostawców ulegnie awarii. Tak buduje się odporność i niezależność na styku z internetem. Robią to operatorzy, hostingi i większe firmy.
Czego wymaga multihoming
Prawdziwy multihoming na poziomie BGP wymaga od sieci kilku elementów. Najpierw własnego, niezależnego od dostawcy zasobu adresowego oraz numeru ASN, ponieważ adresy przydzielone przez jednego operatora nie nadają się do ogłaszania przez innego.
- Własny publiczny ASN, którym sieć identyfikuje się w BGP wobec wszystkich upstreamów.
- Niezależna przestrzeń adresowa (PI lub własna alokacja od RIR), a nie adresy PA przydzielone przez jednego dostawcę.
- Router obsługujący BGP, zdolny przyjąć trasy od dostawców i ogłaszać własne prefiksy.
- Co najmniej dwa łącza do różnych, niezależnych dostawców, najlepiej różnymi drogami fizycznymi.
Korzyści z multihomingu
Najważniejszą korzyścią jest redundancja. Awaria jednego dostawcy nie odcina sieci od internetu, bo ruch automatycznie przechodzi na pozostałe łącza. Multihoming usuwa uzależnienie od jednego operatora (vendor lock-in) i daje siłę negocjacyjną. Pozwala też sterować ruchem i kierować różne strumienie przez różnych dostawców, na przykład ruch lokalny przez tańszy peering, a resztę przez tranzyt. W efekcie rośnie dostępność, a kontrola nad jakością połączeń jest lepsza.
Sterowanie ruchem i mit o load balancingu
Częstym nieporozumieniem jest oczekiwanie, że multihoming automatycznie równo rozłoży ruch po wszystkich łączach. BGP wybiera pojedynczą najlepszą ścieżkę dla każdego prefiksu i nie równoważy obciążenia per pakiet, więc rozkład ruchu trzeba kształtować polityką. Po stronie ruchu wychodzącego używa się atrybutu local-preference, aby preferować konkretnego dostawcę. Ruchem przychodzącym steruje się trudniej, najczęściej przez AS-path prepending, atrybut MED czy selektywne ogłaszanie prefiksów. Pełne, równe wykorzystanie łączy wymaga świadomego projektowania i nie dzieje się samo.
Multihoming z AS202520 SkyPass
AS202520 SkyPass dobrze sprawdza się w architekturze multihoming i łączy pełny tranzyt IP z gęstym peeringiem na polskich punktach wymiany ruchu. Operatorowi budującemu redundancję dajemy stabilne łącze BGP z niskim opóźnieniem do ruchu krajowego, wsparcie przy konfiguracji sesji i sterowaniu ruchem oraz, w razie potrzeby, zdalny dostęp do IXP. Nasz upstream może wtedy być zarówno główną ścieżką dla ruchu lokalnego, jak i niezależnym zabezpieczeniem obok innego dostawcy.
Najczęstsze pytania
Czy do multihomingu potrzebuję własnego ASN?
Tak. Prawdziwy multihoming na poziomie BGP wymaga własnego, publicznego ASN oraz niezależnej przestrzeni adresowej, aby móc ogłaszać te same prefiksy przez wielu dostawców naraz.
Czy multihoming automatycznie równoważy ruch?
Nie. BGP wybiera jedną najlepszą ścieżkę dla prefiksu i nie dzieli ruchu po równo. Rozkład trzeba kształtować polityką, np. local-preference, AS-path prepending czy MED.
Ilu dostawców potrzeba do multihomingu?
Minimum dwóch niezależnych dostawców. Dla większej odporności dobrze, by korzystali z różnych dróg fizycznych i różnych systemów autonomicznych.
Czy multihoming chroni przed awarią dostawcy?
Tak. Gdy jedno łącze lub upstream zawiedzie, BGP automatycznie przekieruje ruch na pozostałych dostawców, więc sieć pozostaje osiągalna.
