Co to jest sieć Tier 1?

Sieć Tier 1 to operator, który dociera do całego internetu wyłącznie przez settlement-free peering, czyli bez kupowania tranzytu IP od kogokolwiek. Sieć Tier 1 nie płaci żadnej innej sieci za osiągalność i nie odbiera trasy domyślnej, bo pełną osiągalność świata zapewniają jej bezpośrednie relacje peeringowe z pozostałymi sieciami Tier 1. Tier 2 i Tier 3 to kategorie definiowane przez kontrast: opisują operatorów, którzy część lub całość osiągalności muszą dokupić jako tranzyt.

Tier 1, Tier 2 i Tier 3

Hierarchia tierów to nie formalny standard ani certyfikat, ale powszechnie używany opis pozycji sieci w globalnym łańcuchu połączeń. Decyduje jedno kryterium: czy operator musi za cokolwiek płacić, aby osiągnąć resztę internetu. Sieci Tier 1 takiej opłaty nie ponoszą, bo wymieniają ruch z każdą inną siecią Tier 1 w modelu settlement-free i wspólnie tworzą rdzeń internetu.

• Tier 1: pełna osiągalność wyłącznie przez settlement-free peering, bez zakupu tranzytu i bez trasy domyślnej.
• Tier 2: peeruje z wieloma sieciami, ale część osiągalności (zwykle odległe regiony) dokupuje jako tranzyt IP.
• Tier 3: łączy się z internetem niemal wyłącznie przez płatny tranzyt, a peering ma marginalny lub żaden.
• Granice są płynne: większość operatorów to Tier 2, a status Tier 1 ma globalnie zaledwie kilkanaście sieci.

Settlement-free i strefa default-free (DFZ)

Settlement-free oznacza, że żadna ze stron nie płaci drugiej za wymieniany ruch, bo obie czerpią z połączenia porównywalną korzyść. Sieci Tier 1 mogą działać bez tranzytu właśnie dlatego, że settlement-free peering łączy je nawzajem w pełną siatkę (full mesh), w której każda widzi prefiksy wszystkich pozostałych. Wiąże się z tym pojęcie strefy default-free (DFZ): to zbiór routerów, które nie mają skonfigurowanej trasy domyślnej i podejmują decyzje wyłącznie na podstawie pełnej tablicy BGP, liczącej dziś blisko milion prefiksów IPv4. Routery rdzenia każdej sieci Tier 1 z definicji należą do DFZ.

Po co znać tier swojego dostawcy

Etykieta tieru bywa nadużywana w marketingu, dlatego lepiej patrzeć na fakty niż na hasła. Status Tier 1 sam w sobie nie gwarantuje najlepszej trasy do każdego celu, bo o jakości decyduje konkretna topologia, obecność na właściwych punktach wymiany i polityka BGP, a nie nazwa kategorii. Dla większości polskich operatorów najlepszą strategią jest multihoming na dwóch lub więcej niezależnych dostawcach tranzytu, uzupełniony o szeroki peering lokalny. Taki układ daje krótkie ścieżki krajowe i odporność na awarie niezależnie od formalnego tieru dostawcy.

Gdzie w tej hierarchii jest AS202520 SkyPass

AS202520 SkyPass nie jest siecią Tier 1 i nie deklaruje takiego statusu, bo globalną osiągalność opieramy na tranzycie IP od kilku niezależnych upstreamów. Naszą siłą jest gęsty peering na polskich punktach wymiany ruchu, w tym w THINX, TPIX, WRIX i 1-IX. Ruch krajowy trafia dzięki niemu do odbiorcy najkrótszą lokalną ścieżką, bez nadkładania drogi przez Europę Zachodnią. Wiele upstreamów połączonych z gęstym peeringiem daje klientom efekt zbliżony do bezpośredniego dostępu do rdzenia: pełną tablicę BGP, niskie opóźnienia do sieci w Polsce i przewidywalny koszt.